emigrant

 
Wojciech Korfanty z Wincentym Witosem
w pociągu relacji Warszawa–Praga, Warszawa 1938
(zbiory czasopisma „Life”, fot. John Phillips)
Korfanty i Witos
podczas emigracji w czechosłowackim Rožnovie pod Radhoštěm, 1938
(zbiory czasopisma „Life”, fot. John Phillips)
Wojciech Korfanty przed domem w czeskiej stolicy
gdzie mieszkał podczas emigracji, 1938
(zbiory czasopisma „Life”, fot. John Phillips)
Wojciech Korfanty w czasie emigracji w Czechosłowacji 1938
(zbiory czasopisma „Life”, fot. John Phillips)
Wydanie specjalne „Polonii”
z informacją o śmierci Wojciecha Korfantego, 17.08.1939
(zbiory Biblioteki Śląskiej w Katowicach)
Paszport Wojciecha Korfantego
wystawiony na nazwisko Albert Martin, z którym wrócił do kraju w kwietniu 1939
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Paszport Wojciecha Korfantego
wystawiony na nazwisko Albert Martin
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Uroczystości pogrzebowe Wojciecha Korfantego w Warszawie
Kondukt żałobny z kościoła Najświętszego Zbawiciela na Dworzec Główny, 18.08.1939
(zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego)
Uroczystości pogrzebowe w Katowicach
wniesienie trumny do domu Korfantych przy ul. Powstańców, 19–20.08.1939
(zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego)
Uroczystości pogrzebowe Wojciecha Korfantego
kondukt żałobny, pośrodku gen. Józef Haller, Katowice, 20.08.1939
(zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego )
Uroczystości pogrzebowe Wojciecha Korfantego
Katowice 20.08.1939
(zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego)

Emigrant

Po opuszczeniu Polski Korfanty przebywał w Czechosłowacji. Tam też zaangażował się w pracę nad konsolidacją sił opozycyjnych. Nie zaprzestał działalności politycznej, starając się jednocześnie utrzymać kontrolę nad działalnością partii chadeckiej w  kraju. Ponownie powrócił do idei konsolidacji sił opozycyjnych, których głównym staraniem miało być odsunięcie od władzy polityków sanacyjnych, pozbawionych już w tym czasie swego głównego lidera – marszałka Piłsudskiego. Razem z Ignacym Paderewskim, gen. Władysławem Sikorskim, gen. Józefem Hallerem oraz Wincentym Witosem przyczynił się do powstania opozycyjnego porozumienia nazwanego Frontem Morges. Głównym pokłosiem tych działań stało się powołanie do życia w 1937 r. nowej partii połączonych stronnictw chadecji, Narodowej Partii Robotniczej i Związku Hallerczyków – Stronnictwa Pracy. Jej program oparto na etyce chrześcijańskiej. Po zajęciu Czechosłowacji przez III Rzeszę przeniósł się do Paryża, a następnie powrócił do kraju. Mimo złego stanu zdrowia został aresztowany. Wypuszczony z więzienia, zmarł 17 sierpnia 1939 r. Jego pogrzeb stał jednocześnie manifestacją patriotyczną i antyrządową.

 

© 2019 Muzeum Śląskie