polityka_dzialanie

 
 
Przedruk przemowy Wojciecha Korfantego
wygłoszonej w pruskim Landtagu 23.04.1913
(zbiory Biblioteki Śląskiej w Katowicach)
Oświadczenie Wojciecha Korfantego
dotyczące kandydowania do Sejmu RP, 1930
(zbiory Archiwum Państwowego w Katowicach)
Przedruk mowy Korfantego
z 19.01.1917 w pruskim Landtagu
(zbiory Biblioteki Śląskiej w Katowicach)
Ulotka prokorfantowska
w trakcie walki politycznej w Warszawie pod koniec 1918 r.
(zbiory Biblioteki Narodowej)
Pocztówka przedstawiająca posłów polskich
do Reichstagu i pruskiego Landtagu, 1918
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Fotografia Wojciecha Korfantego
wykonana w atelier Toni Schoen w Bytomiu
(zbiory Muzeum Śląskiego w Katowicach)
Portret Wojciecha Korfantego
początek kariery poselskiej, atelier Williego Lange z Katowic
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Broszura „Baczność! Chleb drożeje!”
z 1901 r. autorstwa Korfantego
(zbiory Biblioteki Śląskiej w Katowicach)
Korfanty z egzemplarzem „Górnoślązaka”
jako poseł do Reichstagu, 1903
(Zbiory Muzeum Miejskiego w Chorzowie)
Legitymacja poselska Wojciecha Korfantego
jako posła do Sejmu Śląskiego III kadencji, 1930
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Legitymacja Wojciecha Korfantego
jako senatora do Senatu Rzeczpospolitej, 1931
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Pocztówka z przedstawicielami polskich posłów
do Reichstagu XII kadencji (1907–1912)
(zbiory Muzeum Czynu Powstańczego, Góra św. Anny)
Ulotka wyborcza Bloku Katolickiego
wybory do Sejmu Śląskiego i Senatu RP III kadencji, 1930
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Przedruk zdjęcia Korfantego
jako posła do Reichstagu z 1903 r., 1928
(zbiory Muzeum Historii Katowic)
Posiedzenie Komisji Spraw Zagranicznych Senatu RP
1.12.1932
(zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego)

Polityka – działanie

Polityczne szlify zdobył Korfanty w parlamencie niemieckim, którego posłem został w 1903 r. Był to ogromny sukces, biorąc pod uwagę fakt, że w świadomości społecznej zaistniał dopiero niecałe dwa lata wcześniej. Co więcej, ów polityczny awans rozbił strukturę elektoratu niemieckiej katolickiej partii Centrum, mogącej do tej pory liczyć na polskie głosy. Po utworzeniu w 1922 r. województwa śląskiego, wspierany przez niego Blok Narodowy uzyskał w wyborach do Sejmu Śląskiego 33,5% głosów. Na polskiej scenie politycznej „wielka kariera” nie stała się udziałem śląskiego trybuna. Przyczynę tego stanu rzeczy upatrywać można w niechęci charyzmatycznego Józefa Piłsudskiego, który nie był skłonny do dzielenia się władzą z uzdolnionym opozycjonistą. Swój największy sukces osiągnął Korfanty w 1923 r. Postępująca w tym czasie inflacja i towarzyszący jej chaos w stosunkach handlowo-monetarnych wywołały falę zaburzeń społecznych. W napiętej sytuacji premier Wincenty Witos zdecydował się na rekonstrukcję gabinetu. Weszli do niego zwolennicy konfrontacji, także Wojciech Korfanty jako wicepremier, odpowiedzialny między innymi za przeprowadzenie akcji antystrajkowej.

Korfanty zdecydowanie piętnował fałsz „filozofii państwowej”, której moralnym źródłem miała być wola sprawującego od 1926 r. władzę obozu piłsudczykowskiego. Zło dostrzegał przede wszystkim w pozbawieniu ustroju społecznego prawa moralnego oraz odebraniu jednostce jej praw przyrodzonych. Negował budowanie państwa w oparciu o konstrukcję czysto polityczną, co stało się domeną sanacyjnych polityków. Jedynie idea społeczeństwa obywatelskiego w formule demokratycznej mogła jego zdaniem zapewnić harmonijny rozwój i dobrobyt zarówno jednostki, jak i wspólnoty. Był gorącym zwolennikiem idei korporacjonizmu, która stać się mogła podstawą przebudowy państwa w strukturę samorządnej demokracji. W propagowanym ustroju widział szczególną szansę dla Polski i przeciwwagę dla pomajowej dyktatury oraz preferowanej przez nią omnipotencji państwa. Starcie to przegrał. We wrześniu 1930 r. Sejm Śląski został bowiem rozwiązany, a Korfantego aresztowano i osadzono w twierdzy brzeskiej. W 1935 r. ponownie groziło mu więzienie. Poufnie powiadomiony o groźbie zatrzymania, zdecydował się ostatecznie na wyjazd z kraju.

 

© 2019 Muzeum Śląskie